Kişileri eleştirip ulu orta yerde bu eleştirilerimi anlatacak değilim. Yanlız beni tanıyanlar bilir, doğru olmayan davranış ve ya tutumlara müdahale ettiğim doğrudur. Hayatımdaki insanları yüzyüze eleştirdiğim ve bu eleştirilerimi kabul ettikleri de doğrudur fakat işin acı tarafı yanlışlarını görmelerine rağmen yine de bunlardan vazgeçmek istememeleri. Anlam veremiyorum!

Öte yandan gün gelince bunca konuşmalar, karşılıklı dertleşmeler, fikir paylaşımları ve ya adına ne derseniz deyin yapılan bu paylaşımlar sanki hiç yapılmamış gibi yine aynı tutum ve davranışlara devam edilmesi beni gerçekten çileden çıkarıyor. Yine eklemek zorunda hissediyorum çileden çıkmamın sebebi ise “Vaktimi boşa harcayıp konuşmuşum” hissiyatı değil, karşımdaki insanın bile bile yanlışlarına devam etmesi, diyeceksiniz ki yanlışları olduğunu nereden biliyorsun. E, kendi söylüyor, kabul ediyor!. Burada ortaya yine bir ayrıntı çıkıyor onu da şekillendirelim. Konuştuğum insan acaba sırf beni susturmak için mi kendisinde gördüğüm yanlışları kabul ediyor ya da sırf beni susturmak için mi kendisinde yanlış gördüğümü zannetmemi istiyor. Eğer böyle bir durum var ise bu daha kötü, çevremde kendisinden başka kimseyi düşünmeyen bir yığın insan müsvettesi var demektir.

Aslında bunların da sebebi belli, üşengeçlik, alışkanlık ve inanılan sabit fikirli düşünceler. Çok basit bir örnekle bunu açıklayabilirim. Motivasyon ile ile ilgili bir konuşma yapıldığında, video seyrettiğinizde, yazı okuduğunuzda yaptığınız ve en acısı farkında olarak yaptığınız yanlışlardan bi’anlık vazgeçiyorsunuz. “Ulan tamam, erdim ben“, “Daha da karı-kız yok, işime bakıcam“, “Yok abi valla bu son, bundan sonra tamam, düzeliyorum” dersiniz. Sonra sonra bu paylaşım etkisini yavaş yavaş yitirdiğinde yine aynı konumunuza geri dönersiniz. Yani alışkanlıklarınıza ve üşendiğiniz için yapmanız gereken doğrularınızdan vazgeçersiniz. Sonra kötü olan; o video, o yazı, sizinle konuşmayı yapan o insan olur. Siz yine doğru olanı yaparsınız, yanlış olan diğerleridir!

Ben bıkmam, Allah’ım da bıktırmasın, gördüğüm her doğru olmayan tutum ve davranışa müdahale etmeye devam edeceğim. Sadece biraz doluyum onu paylaşmak istedim. Kalın sağlıcakla… 

Gel gelelim asıl konuya, Yaklaşık bir hafta kadar önce annemin cep telefonuna yanlışlıkla bi mesaj geldi. Mesajın içeriği; “Servet abi, ben Ayşe, telefon hattından gelen kabloyu modeme taktım. Bi kablo boşta kaldı ne yapiyim” idi. Annem de yanlış mesaj olmasına rağmen, bu konularda bilgili olduğum için “Yazıktır oğlum, bi yardım et!” dedi . Beni tanıyanlar bilir ne kadar iyilik sever birisiyim -Yalan!, yalan değil(!) -

Vel hasıl-ı kelam; Yardım ettim. İlk başlarda agresif davranan sevgili Ayşe, sonralarda yumuşamaya başladı. Yani aslında yardım mevzusu bitmesine karşın yine de muhabbetvari bir konuşma hasıl oldu. Sanırım temiz ve iyi kalpli olmaktan dolayı olsa gerek yazının başlangıcında da belirttiğim gibi yaklaşık bir haftadır muhabbet ediyoruz. Yanlış anlaşılmasın muhabbetin “ilişki” boyutu yok, sadece yanlış gönderilen bir mesajın bile samimi bir şekilde arkadaşlığa dönüşebileceğini ve bu devirde bile insanların birbirleri ile çıkar amacı gütmeden arkadaşlık yapabilecekleribe şahit oldum. -evet, böyle bir yol ile de olsa-

Sonuç olarak; Mezun olalı 1 ay’ı geçti ve ben hâla Semra’nın bana resimleri ulaştırmasını bekliyorum… Blog desen öksüz ve yetim kaldı. Kaç aydır girdiğim yazılar sadece “Enginar Severler” yazı dizisine ait.

Artık yazmam lazım. Adriiiiaaannn, adriiaannnn!!!