Şimdi “Ve internet yurtta!” derken, haberlerdeki gibi “Yurtta sağnak yağış bekleniyor” dercesine Türkiye‘den bahsetmiyorum, kaldığım yurtta bir süredir tadilat vardı, o tadilatın neticesinde yeni bir sistem geliştirildiği için internet bi’kaç hafta kesik durumdaydı daha doğrusu geldiğimizden beri -ki bu bi’kaç haftaya tekabul ediyor )- Özcan hoca‘mdan aldığım proje’ye de nihayet gönül rahatlığıyla kendi evimin, ıhmmm pardon yurdumun sıcaklığında devam edebileceğim. Haber vereyim dedim yani, he bu arada yeni bir kıpırtı başladı. Hayırlısı olsun…

Not: Bi’de geçen gün birisi benim telefon numaraı aramış google’da bilen var mı kimdir ?

Aşağıdaki resimde ilk sırada görebilirsiniz… )

Sanırım yüzyıllardır olmasa da takriben 3-4 yıldır beklenen bir yazı/açıklama bu “Ben neden böyleyim“, beni etraflıca tanımayanlar “Nasıl yani ?” diye sorabilirler, tek ve basit bir cevabı var. “Sorunlu“, çevreme göre ben sorunlu birisiyim, standart sorunlulardan değil, ki beni tanıyan ve bu huyumu bilenler zaten şu anda neden bahsettiğimi eminim anlıyorlardır. Ne mutlu onlara!. Çevreme göre “sorunlu” kişiliğimden kısaca bahsetmek istiyorum.

Eğitim hayatımın bana verdiği aksatmalar sayesinde genellikle kendimden 3-4 yaş küçük kişilere “Akranım” gözüyle bakabiliyorum -Zorunlu olarak-. Çevre etkileşimi olarak adlandırılan bu durumdan kimi zaman hoşnut olmasam da memnun olduğum zaman dilimleri %’lerle ifade etmek gerekirse 90′larda, “Mantık erbabı” , “Aşırı detaycı“, “Mükemmelliyetçi” ve henüz tam kavramını bulamadığım o yüzden de adını “G.D.E.E. = Genel doğruları empoze etme” koyduğum kişiliğim sayesinde, akranlarımın kendimden küçük olmasını bir avantaj olarak görüyorum. Bu sayede tez’ler üretebiliyor. Akranlarım saydığım kişiler ortamlarına beni çok kolay kabul edebildikleri için yabancılaşma çekmiyor ve çok çabuk ortama ısınılabiliniyor. Bu sayede “Sen giderken biz dönüyoduk” geyiksel felsefesine hiç mi hiç girmeden, direkt olarak olay’a nûfuz edip, kişisel psikoloji, çevresel psikoloji ve bunların hepsini barındıran genel psikoloji‘yi teker teker sanki tek bir insan beynin de işlem görüyormuşcasına irdeleyip hem ikili muhabbette kişi için çözüme kavuşabilmeye hem de benim işime yarayacak geçerliliği anında kanıtlanabilen tez’ler üretebilmeye yarıyor. Aslında temel algoritma basit, yukarıda bahsettiğim karmaşık algoritmanın yanısıra sadece “Arkadaşlık” tan ibaret bir durum yani “Sır alma/verme“, “dert paylaşma” ve benzeri durumlarında altında yatan gerçek, psikolojik, %100 saf ve doğru olan kanı’lardan bahsediyorum.

-%100 saf ve doğru olan kanı- açıklaması

Mesela; Çok ama çok samimi bir dostunuz olduğunu düşünün -Benim yokta!-, o dostunuza bir derdiniz ve ya herhangi bir paylaşım halinde iken, içinde  bulunduğunuz ruh halini düşünün, -Beyindeki tribofan hidrosil hormonu o an bu durumu düşünmenizi engellediği için şimdi bir düşünün!.-, ne kadar içten konuşuyorsunuz değil mi, ne kadar samimi, siz birşey anlatırken arkadaşınızın sizinle bir an ilgilenmediğini, başka birşeyle ilgilendiğini bırakın görmeyi böyle bir durumu düşündüğünüz zaman bile o an konsantreniz ve içinde bulunduğun halet-i ruhiye, arkadaşına beslediğiniz en temiz duygular nasıl bir anlık ta olsa değişiyor, bir düşünün… İşte paylaşım halinde iken insanın sarfettiği cümleler beyin süzgecinden geçmeyen tek cümlelerdir, direkt olarak kalpten çıkan cümleler, doğruluğu kanıtlanabilir olan cümlelerdir.

Burada karşımdaki akran’ım bir “kobay“mış gibi görünebilir ama değil!. Dikkatli bakıldığında görüldüğü üzere iki taraflı bir etkileşim. Yani deney ilacını fareye uyguladığınızda fare ya ölür ya da yaşar bu bir ihtimal meselesi fakat bu durumda böyle birşey söz konusu değil, irdelenen konu, derinlemesine incelendiği ve her türlü olasılıklar gözden geçirildiği için çözüm bulamama dürtüsü sadece “dürtü” den ibarettir fakat yinede %0,01′lik bir ihtimale söz konusu olabiliyor.Sonuçta konuşma sonrası iki tarafta elinde ürünle çıkıyor! -5 adet karbon molekülü, 1 adet glikojen’miydi -.

Bu tip girişimler, edinilen arkadaşlıklar, anlaşılabilinen ve verilen değerler, anlaşılamayan değerler, verilip geri alınabilen değerler -karşılıksız çekler -, bi yerde bir çeşit duvar olan “Gurur” a toslayabiliyor. Sonrasında kişini kendi iradesi, iradeyi kontrol edebilme gücü -Bir nevî nefis ile mücadele- içinde bulunduğu durumdan kişiyi kurtarıyor. Kesin bir ifadeden bahsettim farkındaysanız fakat kurtarma şekli hasarlı ve hasarsız olmak üzere iki biçimde oluyor.

Kendimi de işin içine katarak iki durumdan da bahsetmeye çalışacağım!… -Zaten benim neden “sorunlu” olduğumda burada ortaya çıkıyor zaten-

Hasarlı kurtarma

Yukarıda bahsettiğim karşılıklı etkileşim sonrası, çift taraflı olarak edinilen bilgi ve tecrübeler ışığında karşı tarafa bir yararım olduğunu düşünüyorum, ne de olsa bir sorunu ortadan kaldırdık. Tabi bu düşünce “Sağ elin verdiğini sol elin görmemesi” şeklinde sadece kendi içimde gerçekleşiyor. Bunun yanı sıra kişi, nankörlüğün had safhada olması hasebiyle, aynı zamanda yukarı da belirttiğim “Gurur” kavramının kendisinin önüne geçmesine engel olamaması doğrultusunda, çeşitli tepki ve haksız yargılara maruz kalabiliyorum, yinede “La havle…” çekerek geçiştirdiğim zamanlar oluyor ama Peygamber sabrı‘nın adı üstünde Peygamberler’e has bir sabır olduğunu bildiğim ve inkar etmediğim için bi yerde taş olsam bile çatlıyorum!, işte tam olarak “Hakan neden böyle” kanısı burada ortaya çıkıyor. Özellikle bayanlar ile bu durum içinden çıkılmaz bir hâl alabiliyor, hatta alıyor hem de hiç istisnasız!… Duygusal olarak ilişki içerisinde bulunduğum bayan veya diğer bayanlar hiç farketmiyor yani, “Ne hoca ali, ne ali hoca“, Bu kişilerin “Yiğidi öldür, hakkını yeme” felsefesiyle uzaktan yakından alakaları olmadığını keşfetmek uzun sürmüyor, bu doğrultuda sabrı taş’ım çatladığı andan itibaren artık o kişinin hayatımda ki yerinin benim için hiçbir önemi kalmıyor. Belki vazgeçmek istediğim bir huyum olabilir bu ama vazgeçersem de ne olacağını tam kestiremediğim için, vazgeçmek isteyip istemediğimi de bilmiyorum . İşte bu tartışma ve alınan hasar sonucu kişi sanki beni hiç tanımamışcasına kendi yoluna devam edip, hayatına da kaldığı yerden devam edebiliyor. Bu durum da ben ise sadece “Restart” tuşuna basmaktan daha öteye gidemiyorum -Deepfreeze’li bir beynim var -.

Hasarsız kurtarma

Sanırım bu kurtarma şeklinde açıklanacak çok fazla bir detay yok, kişinin önüne geçen “Gurur” dahi olsa, kişi, önceden gerçekleştirdiğim olayları da irdeleyip bu sefer beyin süzgecinden de geçirebilme yeti’siyle hareket edebildiğinden, ortaya komplike ve karmaşık olmayan -İkisininde aynı anlama geldiğini biliyorum durumlarında çıkmasını engelliyor, bir nevî bilinçli hareket oluyor ve hasarsız bir şekilde hayatına kaldığı yerden değil de, olduğu gibi devam ediyor. Şu âna kadar bu “Hasarsız kurtarma” yı gerçekleştirebilen kişi sayısını hatırlamıyorum -belkide hiç olmadığındandır-. Fakat denemeye çalışan kişi sayısı hakkında kesin bir bilgiye sahip olduğumu düşünüyorum.

***Duygusal ilişkilerim dahilinde toplam 4 kişi -Şu anda aklıma gelen-

Buradan çıkarılacak gayet basit sonuçlar var tabîki, mesela;

* Arkadaş sayım hiçbir zaman “bir elimin parmakları” kavramını geçememiştir,

* Yanlız’lık tabîki ALLAH‘a mahsustur ,

* Yaptığım yardımlardan ve yaşadığım ikili ilişkilerin hiçbirinden pişman olmamışımdır -Aşk,arkadaşlık-,

* Bu özniteliğim böyle devam edecektir,

* Halimden gayet memnunumdur, ALLAH‘a şükür ,

Bunca sözden sonra anlattıklarımın hepsinin hayal ürünü olması gayet muhtemel, atılıyor, sallanıyor olması mümkün gibi gözükse de, şöyle bir durum da söz konusu oluyor, yapmaya çalıştıklarımı başından anlayıp, saygı duyup birlikte aynı yolda yürdüğüm insanlar mevcuttur, hiçbir şekilde tartışma yaşanmaması, yaşananan tartışmaların bile bir şekilde çözüme kavuşturulduğu insanlar hâla çevremdedir, burdan isimlerini haykırmakta bir sakınca görmüyorum!. Teşekkürler Arda, teşekkürler Bircan, teşekkürler Elif, teşekkürler Evren, teşekkürler Samet teşekkürler Türkiye

Not

Bu mevzu bahis içerisindeki konu, kendi düşünce ve davranışlarımdan etkilenen insanları kapsamaktadır. “Benim adımı niye yazmadın” diyenlerin alınlarından öpmeyi bir borç bilirim…