Kalın bir olmak zordur, iki ayrı bir’i bir araya getirip, tek “bir” olmak, esprideki kadar kolay değildir. Çatışmalar olur, iki ayrı bir’dir, bir araya gelmek isteyen bir’ler. Bir’i diğerini kabul etmez, diğeri de onu. İstemesine ister ama kabul etmez, istemek ile kabul etmek farklı kavramlardır. Bir elbiseyi istersin, bir kaykayı, bir bilgisayar oyununu ama bir kişiliği, bir kavramı, bir düzeni isteyemezsin, kabul edersin ya da etmezsin. “Bir kişiliği istemek” diye bir kavram olamaz, ağızdan çıkarken bile bir ahengi yok ki cümlenin.

Kabul etmek, istemek kadar yani  kalın bir olmak kadar kolay değildir. Önce “bir” olmak istersin, sonra kabul etmezsin karşındaki bir’i, yani algoritma ters’tir ama farkında değilsindir, önce kabul etmelisin karşındaki bir’i, sonra zaten ister istemez yani istesen de istemesen de “bir” olursun, yani fazladan bir adım vardır algoritma’da, sistemi yoran, bir adım fazladan işletirsin. Sürekli döngüdesindir, kabul etmek döngüsünde, oysa ilk olarak kabul etmeyi denesen, “istemek” ile uğraşır mısın hiç, olmadığı için, “bir” olamadığın için ne can yakarsın ne de üzersin diğer bir’i, kalın bir olursun, istediğin için değil, kabul ettiğin için. Biliyorsun ki istemek ile kabul etmek arasında fark vardır, tıpkı bu yazıda da toplam 31 adet bir kelimesi olduğu gibi -Ne alakaysa…-

“Bıdı bıdı Cumhuriyet Başsavcılığı’ndan şüpheli sıfatı ile ifade vermek üzere çağırılıyorsunuz. Hemen gelin, yoksa getiririz”

şeklinde başka hiçbir açıklama olmayan bu denli sade ve gergin bir ibraname…
Bunu anlattığım ve duyan herkes “obarak!” gibi bir tepki verdi. Tıpkı benim de inanamadığım gibi inanamadılar. O tarihlerde ailem şehir dışında olduğu için ve başıma daha önce hiç böyle bir olay gelmediği için -hiç mi gelmedi, hiç gelmedi! - öncelikle Babam‘a haber verdim. İbranamede herhangi bir açıklama olmadığı için Babam da işin iç yüzünü öğrenmek için araştırmak istedi. Ailem dönene kadar ifade vermeye gitmedim ve bir hafta boyunca kafamdan her türlü komplo teorilerini geçirdim. Neler olabilir üzerine yorumlar yaptım ve gerçekten farkında olmadan yaptığım bi’şeyler olabilir mi diye düşündüm. Sonuç temizdi ama ama’sı geriliyor insan arkadaş!

En sonunda adliyeye gittim ve ifademi verdim. Kendimi ak’ladım ki zaten kirlenmiş de değildim -Vuu nasıl cüme bu ya! -

Olayın içeriği, proje için yurtdışına çıktığım süre zarfında ben yurtdışında iken ismimi kullanarak bir telefon hattı çıkartılmış ve o hat ile bir de telefon çalınmış. Neyse ki pasaport’um ile olayı benim gerçekleştiremeyeceğimi ispat etmiş oldum.

Son olarak; Size savcılık da ifade vermiş bir Türk vatandaşı olarak nelere dikkat etmeniz gerektiğini söylemek istiyorum.

>> Öncelikle savcı’dan mı kaynaklanıyor bilmiyorum ama kişiyi germek için çok uğraşıyorlar, sakin olun.
>> Sizin görüşünüze başvurulmadan savcı kendi okuduğu ifadeyi yazmana yazdırıyor ve sizin ağzınızdan çıkmışcasına o ifadeyi imzalıyorsunuz. O yüzden gerekli yerlerde müdahale etmeye özen gösterin. Ne özeni ya!, baya baya dikkat edin.
>> İfade sırasında muhabbet olsun diyede konuşmayın, hepsi ifadeye geçiyor. “Ya, eski hattım evde bi’yerlerde olabilir, tam hatırlamıyorum” dedim aynısını yazmışlar.

Olayın atasözleri ile alakası nedir; Savcılık ile ilgili işim bittikten sonra eve döndüğümde annem’in kurduğu cümle ile anladım.
“Bak oğlum, Her iş’te bir hayır vardır. Proje ne kadar iyi geçmemiş olsa da yurtdışına çıkmış olmanın demekki bir hayr’ı varmış” dedi. Canım annem

Dip not olarak belirteceğim bi’şey varsa o da benim adıma telefon hat’tı nasıl çıkartmışlar gerçekten merak ediyorum…

Bu proje sayesinde 6 haftalığına Hollanda’ya gittim. Yurtdışındaki ilk tecrübem ile başlayacak olursam 6 hafta Hollanda için oldukça fazla bir zaman dilimiymiş. Hollanda, yüz ölçümü bakımından Konya, nüfus bakımından istanbul ile karşılaştırılabilir ve şu sözü Hollanda ile ilgili her makalede görebilirsiniz. “Tanrı Dünya’yı yarattıysa, biz de Hollanda’yı yarattık” Hollanda tarihine girmek istemiyorum ama üzerinde bulunduğu karaparçalarının nasıl elde edildiği ve işlendiği bilgisi oldukça ilginizi çekecektir. Alabildiğinde dümdüz bir ülke, yeryüzü şekillerinden dağ’ı geçtim, bir tane tepe bile göremezsiniz. Sanırım Dünya üzerinde “Denize iniyoruz” tabirinin zıttını kullanabileceğiniz tek ülke “Denize çıkıyoruz” -ki çıkıyorsunuz-, Ülke’nin hemen hemen heryeri su kanalları ve Rüzgar Türbinleri ile kaplı, ek olarak bi’tane Nükleer Santral var…

Sistem

Sistem, beni en çok etkiyelen kısım burası oldu. Devlet’in ve paralel olarak halk’ın oluşturduğu ve sahip çıkmaya çalıştığı sistem oldukça düzenli ve oturmuş. Devlet’e ödenen vergiler ne kadar çok olsa da devlet’ten alınan hizmet de bir o kadar fazla ve iyi seviyede, ev’ler ve yerleşim yerleri bir düzen içerisinde, her yer birbirine benziyor. Sokaklar oldukça temiz ki bunda temizlikçilerin payı %30 diyebilirim, halk çevreye oldukça iyi bakıyor, sadece pazar ve ya meydan gibi yerlerde bu iş biraz temizlikçilere kalıyor. Trafik kurallarında muazzam bir sistem var. Trafik ışığının olmadığı yerlerde yaya geçidine istediğiniz gibi dalabilirsiniz zira dünyanın heryerinde geçerli olan yaya, bisikletli, araç önceliği sanırım bir tek bu ülkede uygulanıyor. Araç ile seyahat ettiğinizde oldukça dikkatli olmalısınız zira cezalar şahıslara kesiliyor, araç içerisindeki herkesin emniyet kemeri takması zorunlu yoksa Türkiye’deki adresinize kadar bir ceza makbuzu yollanabiliyor.

Yaşam tarzı

Yaşam tarzı olarak Hollanda’lılar çalışkan ve pesimist bir yapıya sahipler diye düşünüyorum, akşam saat 5 itibari ile paydos ediliyor ve herkes evine çekiliyor. Gençler de aynı şekilde fakat akşam 11′e doğru genellikle genç kesim eğlence amaçlı dışarıya çıkıyor. Gerçi gençler dedim ama Hollanda’lılar çocuk yapmak ve büyütmek yerine evcil hayvan -ki bu özellikle köpek oluyor- besliyorlar, sebebi ise çocuk büyütmekten daha az masraflı ve yorucu olmadığı içinmiş, zaten akşam vakitleri ve hafta sonları pek çok Hollandalı’yı köpeklerini gezdirirken görebilirsiniz. Öğlen yemeği yerine, öğlen atırştırması denilen bir kültür var, patates kızartması -ki oradaki adı patat ile öğle arası geçiştiriliyor, güzel ve tavsiye ederim.

Gece hayatı

Hollanda’dan ziyade Amsterdam ve Rotterdam şehirleri ile gece hayatını bağdaştırabiliriz, özellikle Amsterdam ki bilenler bunun sebebinin Red Light District olduğunu da biliyordur. 3 – 4 metrekarelik odaların cam kapılarından bazen dışarı çıkıp, bazen cam’ın önünde dans ederek kendilerini pazarlayan hayat kadınlarının olduğu bir yer, bu tuhaf gelmeyebilir ama burasının turistik bir yer olduğunu söylersem bilmeyenler için bu kelime biraz tuhaf olabilir zira gecenin 2′sinde bile çocuklu aileler, 70 yaşında nineler(!), 50 kişilik turist kafileleri bile buraları gezmeye geliyor. Kapılardan uzak durmanız yararınıza olabilir. Öte yandan club, disco ve bar seçenekleri de her iki şehirde de kaliteli, bol şekilde mevcut. Ben Rotterdam’dakilere gittim, oldukça güzel ortamları var. Bu tip eğlence mekanlarında genelde düzgün şekilde giyindiğiniz takdirde girişte sorun çıkmıyor, ek olarak gece 12′den sonra girerseniz belirli bir ücret ödemek zorundasınız. (5 – 15 Euro)

Ulaşım

Ulaşım, sistem’den sonra beni etkileyen ikinci kısım oldu. Hollanda’nın heryerine tren ile seyahat edebilirsiniz diye düşünüyorum. Zira çoğu yerde demiryolları var. Devlet ve ya özel şirket mi araştırmadım ama http://www.ns.nl adresinden ulaşabileceğiniz şirket Hollanda’da tren seferleri düzenleyen tek şirket, gerekli bilgileri alabilir, online tren bileti ayırabilir, plan yapabilirsiniz. (Sağ üst köşede, English) Tren seyahatleri konusunda biraz bilgi vermem gerekirse; Tren biletlerini bazı ana istasyonlardaki ATM benzeri makinalardan, bozuk para, kredi kartı seçenekleri ile ve ya yine ana istasyonlardaki gişelerden 50 cent komisyon ödeyerek alabiliyorsunuz, bazı ufak yerleşim bölgelerinde marketlerde de bilet gişeleri bulunuyor. Bunları takip edebilirsiniz. Ben Uitgeest bölgesindeydim ve orada DE-KA isimli markette bu seçenek mevcut. Biletler üzerinden devam edecek olursak, açık tarihli bilet almanızda fayda var zira sınırsız olarak kullanabilirsiniz. Trenlerde kondüktor mantığı var ve kondüktörler biletlerinize bakıyor, eğer o günki yolculuk içerisinde kondüktör biletinize damga vurmadıysa aynı bileti tekrar kullanabiliyorsunuz. Emin olun bunu bütün Hollanda yapıyordur.

Komşu ülkeler

Yakın ülkeler, günü birlik olarak Fransa ve Belçika gibi yakın ülke gezileri düzenlenebilir. Açıkcası Fransa’yı hiç sevmedim, yapmanızı tavisye edeceğim tek şey Paris’te Eiffel Kulesi’nin önünde inip, sadece kuleyi gezmek zira ben gürültü ve kirliliği sevmediğim için Fransa bana pek iyi gelmedi.

Genel olarak

Genel olarak, Hollanda Türk nüfusunun yoğun olduğu bir ülke, Zaandam ve Rotterdam bölgelerinde bunu rahatlıkla görebilirsiniz. Zaten Türk, Türk’ü gördüğü zaman hemen anlaşılıyor. Alışveriş olarak eğer Türk nüfusunun yoğun olduğu yerlerde kalıyorsanız, Türkiye’dekinden farklı bir durum söz konusu değil aksi takdirde ekmek’ten, reçeline kadar herşey değişiyor. Öte yandan Hollanda’ya gittiğinizde aklınızdan Türk lirası kavramını çıkartın, günümüz itibariyle konuşmak gerekirse ufak su ortalama 2 euro üzerinden satılıyor, bunu direkt 4,5 – 5 lira olarak algılamayın yoksa işin içinden çıkamazsınız. Bu arada su demişken, Hollanda’da musluk suları oldukça temiz, o yüzden dışardan su satın almak ahmaklık olarak görülüyor. Yine su diyince aklıma geldi, ücretsiz tuvalet bulmak oldukça zor, gerçi hakkını yememek lazım Fransa da 2 euro olan tuvalet ücretleri burada 50 cent civarında, Hollanda’da public toilet denilen bir nimet var ki ne kadar nimet denir bilmiyorum. Halkın yoğun olarak bulunduğu bölgelerde sokak kenarlarına konulmuş bazılarının etrafı korumalı, bazılarınınki ise boş olan acayip bir yapı mevcut. boş bulduğunuz deliğe -ki hakikaten delik- gidip işinizi görüyorsunuz.

Benim gezdiğim, edindiğim bilgiler kadarıyla Hollanda bu şekilde bir ülke, gidip gezilmek için biçilmiş kaftan diyebilirim, kalıp yaşanılır mı, bilemem zira bizim Türk’ler sayesinde ne yazık ki orası da artık yavaş yavaş bozulmaya başlamış. Türk’lerden nefret ediliyor gibi söylemler kulağıma ilişti. İyice bozulmadan gidilmesinde fayda var.

Tanışmamızdan başliyim;  Tesadûfi bir radyo programı sayesinde facebook üzerinden tanıştık (2009). (Ayrıntıya girmiyorum) Gel zaman git zaman, önceleri sadece e-sosyal çerçeveden görüşmeler yavaş yavaş telefon görüşmelerine kaydı. Öyleki artık bir sevgili gibi, içimizde her haltımızdan haberdar olma isteği doğdu ve tabiiki problemlerde burada ortaya çıkmaya başladı. Var olan duygu seli ve karşı tarafa duyulan o hissiyatın bir şekilde gösterilmesi, belli edilmesi gerekiyordu. Bunun için yaptığım sayısız “zorlayıcı” girişimler ilk adımı attırsa da devamını getiremiyordu. Az öncede bahsettiğim aralardaki dargınlıklar bile nedense bu zorlayıcı girişimleri ve karşı tarafın taşıdığı duygunun yükünü azaltmaya yetmiyordu.

Benim amacım hissedilen duyguyu somut bir şekilde görmek istememdi. Sonralarda ise nedeni hâla belirsiz bir şekilde uzun süren bir dargınlık sonrası (9 Ay) tekrar görüşme kararı almamız ve kendimizi, hâla aramızdaki ilişkinin adını somut bir şekilde ortaya koyamamamızdan ötürü (senden ötürü) arkadaşlık çerçevesinde bir şekilde açılmayı bekleyen iki taraf olarak bulduk. Bu sefer kesin gibiydi fakat üniversite eğitimimden dolayı şehir dışında bulunmamdan ötürü (benden ötürü) bu buluşma ve açılma evresi gerçekleşmediği gibi geçen sürede araya bir dargınlık ve yine bir barışma girdi. Bu son barışma evresinin akabinde (2010) gurur duvarlarının yıkılması ve bir Pazar gününün tümünü birbirimize ayırmamız ile bu sorunun da üstesinde gelebileceğimiz kanısındaydık.

Buluşmadan sonraki geribildirimler gayet güzel geçsede sabırsız olan taraflardan birtanesi sayesinde yıkılan gurur duvarları aniden ve en hızlı bir şekilde tekrardan örüldü. Kısa bir mesaj ile koyulan tahmini “yedinci, son nokta” ile yinde “dargınlık” safhasına girdik. Tahmini “sekizinci, son bir umut” ile tekrardan görüşme çabamız sonuçsuz kaldı. Bu seferki sonuçsuz girişimin sebebi ise hâla inanmadığım “birisinin” olması idi. Beni tanıyanlar bilir ki kendisi de bilir. Herşeye o kadar kolay inanmam. Tahmini sekinci geri dönüş’ün olacağı kanısındayım ve bu sefer her ne olursa olsun başlayamamış bir ilişkinin başlangıcının olacağının da garantisini verebilirim…

DipNot: Aslında ilişkilerde geriye dönüş olarak aynı kişiyle bir ikinci ilişkiye başlama taraftarı değilim fakat bu durum farklı zira ortada başlanmış bir ilişki yok daha doğrusu olmadı, olamadı!

Aslında yüzyüze anlatılması gereken bir konuymuş fakat bunu geç anladığım için sanırım yazmak daha mantıklı olacaktır diye düşünüyorum…
(Son günlerde dinlediğim melankolik şarkılarında etkisi olmuş olabilir)

10 aylık bir serüven sonrası sağlam kafayla düşünebilme fırsatım olmuştu. Özellikle ve sürekli “Neden 10 ay?“, “Bu kadar kısa mı olmalıydı?“, “Kim haklı?, kim suçlu?“, “Şimdi ne olacak?” soruları üzerinde gidip geldim. O’ndan önce daha uzun süren ilişkilerim de olmuştu, bu neden 10 ay ve neden diğerlerinden daha farklı, neden daha fazla ve daha güzel anılar var. Neden, neden ve yine neden… İlişki sonrası bozulan psikoloji zırvası ya da içinde bulunduğum boşluk hede-hödösünden dolayı sürekli sorular ve karşılarında doldurulması gereken boşluklar vardı.

Bi’süre sonra ilişkideki yanlışlarımı farkettim, incelemeye başladıkça çorap söküğü gibi bir yanlışımın diğer yanlışımı ortaya çıkardığını anladım. İlişkiye dışardan bakabiliyordum ve yanlış yapıldığı savunulan kişinin suçsuz olduğu ne denli büyük zan’lar altında haksız yere kaldığını gördüm. Pişmanlık güdüsü içimde yavaş yavaş büyüme başladı ve sonunda vicdan azabı ile birleşip ortaya çıktı. Ben bunları düşünürken diğer tarafın yeni ilişkisinin ilk demleri başlamıştı ama bu durumu öğrenmem bile pişmanlık ve vicdan azabımı dindiremedi. (Oysaki sinirlenip, köpürüp ortalığı dağıtmam gerekirdi değil mi?. Kapılara dayanmak, mahalle-sokak-ev basmak, köşelerde sıkıştırmak!. vs. vs. vs…)

Şimdilerde sokağa çıkmaya çekinmemin nedeni, karşılaşmak ve karşılaştığım zaman ne yapacağımı bilememekten kaynaklanıyor. Uğruna benimle ölesiye kavga ettiği facebook üzerinde açtığı profile bakabiliyorum ara sıra, sürekli profil resmi değişiyor (iki güne bir), bilgisayar, teknloji, internet mesleğim olmasına rağmen yinede “Acaba profiline baktığımı farketmiş midir?” diye hafif bir korku ile heyecanlanıyorum. Üzerinden dolu dolu iki sene geçmesine rağmen her seferinde “acaba o bez bebek ne oldu?” diye merak ediyorum. Kısacası “özür dilemek” istiyorum yaptıklarımdan, tekrar olsun diyemiyorum. Belki burada biraz gurur yapıyorum zaten o’da demişti Yalının bir şarkısı var;

diye o da beni durduruyor olabilir. Başkası olsun istiyorum, istemiyorum değil! zira bu yük çok büyük ama hakikaten onun kadar doğalını bulamıyorum. Denemelerim oldu, hâla da oluyor, bu yazıyı yazarken bile uğraşanlar var ama o duvarları yapan o, sanırım n’asıl yıkılacağını da o biliyor.

Sadete gelelim, bu yazıyı yazmamın başlangıçta tek nedeni vardı, şimdi iki. Birincisi ve başlangıçtaki nedeni; belki bu yazıyı görür ve özür niyetimi anlar diye yazmam, diğeri ve yazıyı yazdıkça pekişen bir neden ki o da; içim rahatladı be!

Not: Bu, yazının sekizinci ve ya dokuzuncu hali, kimbilir kaç defa sil baştan yazdım. Sürç-ü lisan eylediysem affola.