



Merhaba, bi intihar edip geliyorum. Bu aralar kendi sorunlarımla ilgilenmemek beni o kadar mutlu ediyor ki fazla abartılı olmasada başkalarının sorunlarına espirili bi şekilde yaklaşmak. başkalarıda zaten bir kişi. Çünkü kendi sorunum yok ALLAH’ıma şükürler olsun binlerce kez… Bi’şeyler oldu bana nedense… Bayaa belli bi’şeyler olduğu, edebiyat namına bişi kalmadı bende sürekli bi üç nokta (…)’dır gidiyorum her cümlemin sonunda… -Bak hâlâ- . Sevilmeyi o kadar çok özlemişim ki anlatamam… Aslında bu günlük yada “Arada sırada” lık bi kaç kişi tarafından biliniyo… Umarım anlaşılırım…


Not:Yukarıdaki 4 satırlık konuşmayı espiri olsun diye bi arkadaş’a ithafen yazdım -“ithaf” kelimesinden anlıyacak zaten o arkadaş
- ama canım eğer burayı görür anlamını sorarsan ve açıklarsam lütfen yanlış anlama…






