Systemenginarı‘nı açmayı planladığımla gelen-giden’i tutmak -Istatikçi- için iyi bir sistem bulmalıydım, nitekim internet semalarında dolaşırken OnlineWebStat adında bir içerik istatikçisi buldum. Gayet hoş, basit, ücretsiz ve oldukça detaylı bir şekilde istatik sistemi var -Ayrıntılı olarak sitesinden bakabilirisiniz-. 11.07.2009 -11 Temmuz-’da SystemEnginarı‘nı ekleyip istatik sistemini kullanmaya başladım. Fakat birkaç gün değil, hemen akabinde şaşırtıcı bir şekilde SystemEnginarı‘na ziyaretçi akını olduğunu farkettim -Bana göre şaşırtıcı-. Rakamlar önemli değil fakat SystemEnginarı‘na  ulaştıkları yol  beni biraz tedirgin, biraz da huy, bir iki kaşık balzemik, birazda ökse otu oldu içimde -Ehe -, Yukarıda da bahsettiğim ayrıntılı istatik sisteminde arama motorlarından sitenize hangi kelime ya da kelimeleri arayarak ulaştıklarına dahi bakabiliyorsunuz. İşte başlıkta yer alan “Fail-i meçhul hayran(!)“, burada ortaya çıkıyor

Google'dan SystemEnginarı'na Hakan AKSÜZEK

» 11 . 07 . 2009 – 11 Temmuz Cumartesi
» 17 . 07 . 2009 – 17 Temmuz Cuma
» 18 . 07 . 2009 – 18 Temmuz Cumartesi
» 24 . 07 . 2009 – 24 Temmuz Cuma
» 25 . 07 . 2009 – 25 Temmuz Cumartesi
» 26 . 07 . 2009 – 26 Temmuz Pazar
» 27 . 07 . 2009 – 27 Temmuz Pazartesi
» 31 . 07 . 2009 – 31 Temmuz Cuma

Hafta sonları ağırlıklı olmak üzere tam 13 defa -13 uğursuz sayıdır - google‘dan SystemEnginarı‘na “Hakan AKSÜZEK” aratılarak girilmiş, “13 defa nasıl oluyor ya burda 8 tarih var” diyenlerinize bir süprizim var , 18 ve 24 Temmuz’da 2 defa, 25 Temmuz’da 3 defa aratılmış. Aramaların hepsi Istanbul ilinden yapılmaktadır… Yani hayran’ım ile aynı şehirdeyim, Hemşerim (=

Savunma

Çeşitli önyargı ve gereksiz serzenişlere mâhal vermemek için bir açıklamayı uygun görüyorum. Hakan ismi gayet mânalı bir isim bunda bir tezatlık yok fakat AKSÜZEK soyismi hemen herkezde bulunabilecek kolay ve ya çok kullanılan soyisimlerinden değil, bu bağlamda adımın google‘da aratılıp ta kişisel site’m olan SystemEnginarı‘na girilmesi bende acayip bir huy oluşturdu. Tabîki budan şikayetçi değilim ama benim merak ettiğim bu Fail-i meçhul hayran‘ımın kim olduğudur. Bu açıklama ve yazılan “Fail-i meçhul hayran(!)” yazısından sonra daha temkinli olacak mıdır bilemem ama beni yanlız bırakmamaya devam etsin

Fail-i meçhul hayran'ıma

Yazılarıma yorum yapmasan da, kişisel site’m olan SystemEnginarı‘nı şereflendirdiğin için çok teşekkür ederim, ziyaretlerinin devamını bekliyorum, umarım bu yazıyı yazarak seni incitmemişimdir…

Orta yaş bunalımı adında bir kavram var, bunun öncesinde “Genç yaş bunalımı” diye bişey olmalı ki bir dizi şeklinde ilerleyebilirsin -Tabîki yine düz mantık-. Orta yaş bunalımı‘nı henüz yaşamış değilim fakat geliştirdiğim tezler “Genç yaş bunalımı“ndan daha kötü olmadığı yönünde iyimser kanı’lara sahip -Evet, yine benim tezlerim-. Bu yazıyı okumadan önce belirtmem/bilmeniz gerekenler;

Genç yaş bunalımı geçireli takriben 5 – 6 yıl oluyor. Farklı bir ortamda gibi oluyorsunuz, ya dünya sizin etrafınızda dönecek ya da dünyayı döndürecek birşeyler bulmaya çalışılacak bir dönem, tıbbi olarak erkeklerde ürolojik bölgeyle beynin yer değiştirdiği, dişilerde ise komplike algoritmaların nasıl oluşturulacağı ile ilgili beyin’in mantık lob’u olan Sol lob‘unun hayata geçirildiği dönem olarak bilinir. Yani halk arasında “kişiliği oturtmaya başlama” çağı olarak isimlendirilir -Kişilik oturtma çağı değil, kişiliği oturtmaya başlama çağı-. Genç şimdiye kadar yaşadıklarını “Tecrübe” diye yorumlasa da, asıl şimdiden sonra yadaşıkları tecrübe olmaya başlıyacak, yavaş yavaş ufak çaplı tecrübeler yaşanacak -Kötü olanlar çoğunlukta olmak üzere-, genc’in sürekli “Neden ben“, “Niye hep benim başıma geliyor ?” diye sorularla boğuşurken aslında akranı olan herkesin aynı şekilde, aynı soruları kendisine sorduğunun farkında bile değidir. Doğanın kanunu olarak kişiliği oturtmaya başlanıldığı andan itibaren bu tür tecrübeler kaçınılmazdır. Bu dönemde önemli olan çok fazla değişken olmamak, genç birkaç kişilik deneyecek ve daha sonrasında kendisininde farkında olmadan -bilinçdışı- denediği kişilikler arasından bir kişilik seçecek, önce hangi kişilik seçilir orası yine bilinçdışı yapılan seçimlere maruz kalmaktadır. Tabî bu kişilikler bilinen türden “iyi kişilik” ve “kötü kişilik” ten ibaret, gerçi bunların türevleriyle birlikte ortaya değişik kişiliklerde çıkmaktadır. Mesela genç önce “Affeden“, “Herşeyi sineye çeken” bir kişilik olmayı seçebilir -Çevre faktörü, seçilen ilk kişilikte baskındır-. Bu kişilikten yeterince haz alındıktan sonra diğer kişiliğe geçilir. “Arkadan vuran“, “Yüz’e vuran” olunur, çeşitli etkileşimler bu kişilikte de kendini belli ettikten sonra, genç bazı yönlerini,huylarını görmemezlikten gelir, inkar eder bu inkar pisikolojisi‘nin nedeni ise Gurur mekanizmasının bu dönemde çok fazla dominant olmasındandır.

inkar psikolojisi & görmemezlikten gelme

Bu iki kuram birbirinden ayırt edilmelidir, anlam olarak birbirlerine yakın görünüyor olsalar bile, kişilik bazından tamamen birbirleriyle aykırı kişiliklere hitap etmektedirler. Söz gelimi “inkar psikolojisi” genellikle “kötü kişilik” kavramında ortaya çıkarken, “görmemezlikten gelme” tam tersi olan “iyi kişilik” kavramında kendini göstermektedir. Ufak bir örnek vermek gerekirse; “Sağ elin verdiğini sol elin görmemesi” gibi…

Zaman içerisinde bu dönemin sonuna yaklaşıldığında elde edinilen bütün kişilik formları genç tarafından toplanıp değerlendirilir. Çeşitli zaman dilimlerinde genc’in “kendi kendine mukayese etmesi“, “çözümleme yapması“, “+ ve – yönleri irdelemesi” sonucunda ortaya takriben %75′i tamamlanmış bir kişilik çıkar. Ve genç hayatına bu %75′lik kişilik ile devam eder.

%75'lik Kişilik

Tuhaf bir varsayım gibi gözükebilir, “Neden %100 değil?” sorusu da gayet doğal olarak karşılanabilir. Özellikle yetişkin insanlar ve ebeveynler’in genç’ler üzerinde etkisi olduğu düşünülen bir cümle vardır “Tecrübelerinden ders al“, aslında yukarı da bahsettiğimiz kişilik seçimleri sonrası genc’in yaşadığı olaylar tamamiyle tecrübe ürünüdür ve bu tecrübenin ürünü de “%75′lik kişilik“tir. Insanlar hayat idameleri boyunca tecrübe’lere maruz kaldıkları için kişilik oluşumunda boşta kalan %25′lik kısım da diğer zaman dilimlerinde dolacaktır!, bu kuram’ı şöyle açıklayabiliriz. Gençliğinde ve yetişkinliğinde çok fazla aktif olan bir insanın ilerleyen zamanlarında Mulayim bir kişiliğe sahip olması gibi… -Sonuçta kişiliği değişiyor-

Genç yaş bunalım’ı %75′lik kişiliğin oluşmasıyla son bulmaktadır. Genç “Kişilik testi” sırasında kötü kişilik veya türevlerinin, tıpkı dünya hayatında hristiyanlığın müslümanlıktan daha kolay bir din olduğu varsayımıyla değerlendirip “Bana dokunmayan yılan bin yıl yaşasın“cılık oynar ise sonrasında ortaya çıkan olumsuzluklar ve geç kalınmışlıklar yanına sadece kâr olarak kalacaktır(!).

Kişisel yorum

Genç yaş bunalımı sonrasında kişiliğin oturtmuş bir insan öncelikle iradesini kontrol edebilmeyi öğrenmelidir ve hemen sonrasında oturmuş olduğu kişiliği olduğu gibi -iyi ve kötü yanlarıyla- benimsemelidir, yaşanılanlar ve çevresel etkileşimler artık çok fazla nûfuz etkisi göstermemelidir. %25′lik kısım her tecrübeden edinilen derslerle doldurulmamalıdır, zira %25 çok küçük bir kısım, özenle seçilen tecrübeler oraya alınmalıdır. Ve en önemlisi genc kendisine bir Felsefe edinmelidir, hayatına yön vermesi gereken bir felsefe…

Sanırım yüzyıllardır olmasa da takriben 3-4 yıldır beklenen bir yazı/açıklama bu “Ben neden böyleyim“, beni etraflıca tanımayanlar “Nasıl yani ?” diye sorabilirler, tek ve basit bir cevabı var. “Sorunlu“, çevreme göre ben sorunlu birisiyim, standart sorunlulardan değil, ki beni tanıyan ve bu huyumu bilenler zaten şu anda neden bahsettiğimi eminim anlıyorlardır. Ne mutlu onlara!. Çevreme göre “sorunlu” kişiliğimden kısaca bahsetmek istiyorum.

Eğitim hayatımın bana verdiği aksatmalar sayesinde genellikle kendimden 3-4 yaş küçük kişilere “Akranım” gözüyle bakabiliyorum -Zorunlu olarak-. Çevre etkileşimi olarak adlandırılan bu durumdan kimi zaman hoşnut olmasam da memnun olduğum zaman dilimleri %’lerle ifade etmek gerekirse 90′larda, “Mantık erbabı” , “Aşırı detaycı“, “Mükemmelliyetçi” ve henüz tam kavramını bulamadığım o yüzden de adını “G.D.E.E. = Genel doğruları empoze etme” koyduğum kişiliğim sayesinde, akranlarımın kendimden küçük olmasını bir avantaj olarak görüyorum. Bu sayede tez’ler üretebiliyor. Akranlarım saydığım kişiler ortamlarına beni çok kolay kabul edebildikleri için yabancılaşma çekmiyor ve çok çabuk ortama ısınılabiliniyor. Bu sayede “Sen giderken biz dönüyoduk” geyiksel felsefesine hiç mi hiç girmeden, direkt olarak olay’a nûfuz edip, kişisel psikoloji, çevresel psikoloji ve bunların hepsini barındıran genel psikoloji‘yi teker teker sanki tek bir insan beynin de işlem görüyormuşcasına irdeleyip hem ikili muhabbette kişi için çözüme kavuşabilmeye hem de benim işime yarayacak geçerliliği anında kanıtlanabilen tez’ler üretebilmeye yarıyor. Aslında temel algoritma basit, yukarıda bahsettiğim karmaşık algoritmanın yanısıra sadece “Arkadaşlık” tan ibaret bir durum yani “Sır alma/verme“, “dert paylaşma” ve benzeri durumlarında altında yatan gerçek, psikolojik, %100 saf ve doğru olan kanı’lardan bahsediyorum.

-%100 saf ve doğru olan kanı- açıklaması

Mesela; Çok ama çok samimi bir dostunuz olduğunu düşünün -Benim yokta!-, o dostunuza bir derdiniz ve ya herhangi bir paylaşım halinde iken, içinde  bulunduğunuz ruh halini düşünün, -Beyindeki tribofan hidrosil hormonu o an bu durumu düşünmenizi engellediği için şimdi bir düşünün!.-, ne kadar içten konuşuyorsunuz değil mi, ne kadar samimi, siz birşey anlatırken arkadaşınızın sizinle bir an ilgilenmediğini, başka birşeyle ilgilendiğini bırakın görmeyi böyle bir durumu düşündüğünüz zaman bile o an konsantreniz ve içinde bulunduğun halet-i ruhiye, arkadaşına beslediğiniz en temiz duygular nasıl bir anlık ta olsa değişiyor, bir düşünün… İşte paylaşım halinde iken insanın sarfettiği cümleler beyin süzgecinden geçmeyen tek cümlelerdir, direkt olarak kalpten çıkan cümleler, doğruluğu kanıtlanabilir olan cümlelerdir.

Burada karşımdaki akran’ım bir “kobay“mış gibi görünebilir ama değil!. Dikkatli bakıldığında görüldüğü üzere iki taraflı bir etkileşim. Yani deney ilacını fareye uyguladığınızda fare ya ölür ya da yaşar bu bir ihtimal meselesi fakat bu durumda böyle birşey söz konusu değil, irdelenen konu, derinlemesine incelendiği ve her türlü olasılıklar gözden geçirildiği için çözüm bulamama dürtüsü sadece “dürtü” den ibarettir fakat yinede %0,01′lik bir ihtimale söz konusu olabiliyor.Sonuçta konuşma sonrası iki tarafta elinde ürünle çıkıyor! -5 adet karbon molekülü, 1 adet glikojen’miydi -.

Bu tip girişimler, edinilen arkadaşlıklar, anlaşılabilinen ve verilen değerler, anlaşılamayan değerler, verilip geri alınabilen değerler -karşılıksız çekler -, bi yerde bir çeşit duvar olan “Gurur” a toslayabiliyor. Sonrasında kişini kendi iradesi, iradeyi kontrol edebilme gücü -Bir nevî nefis ile mücadele- içinde bulunduğu durumdan kişiyi kurtarıyor. Kesin bir ifadeden bahsettim farkındaysanız fakat kurtarma şekli hasarlı ve hasarsız olmak üzere iki biçimde oluyor.

Kendimi de işin içine katarak iki durumdan da bahsetmeye çalışacağım!… -Zaten benim neden “sorunlu” olduğumda burada ortaya çıkıyor zaten-

Hasarlı kurtarma

Yukarıda bahsettiğim karşılıklı etkileşim sonrası, çift taraflı olarak edinilen bilgi ve tecrübeler ışığında karşı tarafa bir yararım olduğunu düşünüyorum, ne de olsa bir sorunu ortadan kaldırdık. Tabi bu düşünce “Sağ elin verdiğini sol elin görmemesi” şeklinde sadece kendi içimde gerçekleşiyor. Bunun yanı sıra kişi, nankörlüğün had safhada olması hasebiyle, aynı zamanda yukarı da belirttiğim “Gurur” kavramının kendisinin önüne geçmesine engel olamaması doğrultusunda, çeşitli tepki ve haksız yargılara maruz kalabiliyorum, yinede “La havle…” çekerek geçiştirdiğim zamanlar oluyor ama Peygamber sabrı‘nın adı üstünde Peygamberler’e has bir sabır olduğunu bildiğim ve inkar etmediğim için bi yerde taş olsam bile çatlıyorum!, işte tam olarak “Hakan neden böyle” kanısı burada ortaya çıkıyor. Özellikle bayanlar ile bu durum içinden çıkılmaz bir hâl alabiliyor, hatta alıyor hem de hiç istisnasız!… Duygusal olarak ilişki içerisinde bulunduğum bayan veya diğer bayanlar hiç farketmiyor yani, “Ne hoca ali, ne ali hoca“, Bu kişilerin “Yiğidi öldür, hakkını yeme” felsefesiyle uzaktan yakından alakaları olmadığını keşfetmek uzun sürmüyor, bu doğrultuda sabrı taş’ım çatladığı andan itibaren artık o kişinin hayatımda ki yerinin benim için hiçbir önemi kalmıyor. Belki vazgeçmek istediğim bir huyum olabilir bu ama vazgeçersem de ne olacağını tam kestiremediğim için, vazgeçmek isteyip istemediğimi de bilmiyorum . İşte bu tartışma ve alınan hasar sonucu kişi sanki beni hiç tanımamışcasına kendi yoluna devam edip, hayatına da kaldığı yerden devam edebiliyor. Bu durum da ben ise sadece “Restart” tuşuna basmaktan daha öteye gidemiyorum -Deepfreeze’li bir beynim var -.

Hasarsız kurtarma

Sanırım bu kurtarma şeklinde açıklanacak çok fazla bir detay yok, kişinin önüne geçen “Gurur” dahi olsa, kişi, önceden gerçekleştirdiğim olayları da irdeleyip bu sefer beyin süzgecinden de geçirebilme yeti’siyle hareket edebildiğinden, ortaya komplike ve karmaşık olmayan -İkisininde aynı anlama geldiğini biliyorum durumlarında çıkmasını engelliyor, bir nevî bilinçli hareket oluyor ve hasarsız bir şekilde hayatına kaldığı yerden değil de, olduğu gibi devam ediyor. Şu âna kadar bu “Hasarsız kurtarma” yı gerçekleştirebilen kişi sayısını hatırlamıyorum -belkide hiç olmadığındandır-. Fakat denemeye çalışan kişi sayısı hakkında kesin bir bilgiye sahip olduğumu düşünüyorum.

***Duygusal ilişkilerim dahilinde toplam 4 kişi -Şu anda aklıma gelen-

Buradan çıkarılacak gayet basit sonuçlar var tabîki, mesela;

* Arkadaş sayım hiçbir zaman “bir elimin parmakları” kavramını geçememiştir,

* Yanlız’lık tabîki ALLAH‘a mahsustur ,

* Yaptığım yardımlardan ve yaşadığım ikili ilişkilerin hiçbirinden pişman olmamışımdır -Aşk,arkadaşlık-,

* Bu özniteliğim böyle devam edecektir,

* Halimden gayet memnunumdur, ALLAH‘a şükür ,

Bunca sözden sonra anlattıklarımın hepsinin hayal ürünü olması gayet muhtemel, atılıyor, sallanıyor olması mümkün gibi gözükse de, şöyle bir durum da söz konusu oluyor, yapmaya çalıştıklarımı başından anlayıp, saygı duyup birlikte aynı yolda yürdüğüm insanlar mevcuttur, hiçbir şekilde tartışma yaşanmaması, yaşananan tartışmaların bile bir şekilde çözüme kavuşturulduğu insanlar hâla çevremdedir, burdan isimlerini haykırmakta bir sakınca görmüyorum!. Teşekkürler Arda, teşekkürler Bircan, teşekkürler Elif, teşekkürler Evren, teşekkürler Samet teşekkürler Türkiye

Not

Bu mevzu bahis içerisindeki konu, kendi düşünce ve davranışlarımdan etkilenen insanları kapsamaktadır. “Benim adımı niye yazmadın” diyenlerin alınlarından öpmeyi bir borç bilirim…

Canı sıkılıp sosyalleşmek isteyen insan ne yapar ?

* Arkadaşlarıyla buluşur, sinema’ya normal bir filme gider.
* Arkadaşlarıyla buluşur, cafe’ye gider.
* Arkadaşlarıyla buluşmaz, kendine meşgale arar.

gibi birçok örnekler ile çoğaltabiliriz…

Ama canı sıkılan insan arkadaşlarıyla buluşup sinema’ya anormal bir film’e gitmez…

Neyse konuyu anlatayım; Can sıkıntısından ve Forum Trabzon‘a yeni açılan Cine-Bonus hakkında fikir edinebilmek amacıyla sinemaya gitmeye kalktım. My bloody valentine filminin 3D olduğunu duymuştum. Merakımı gidermek amacıyla da film’e bir bilet aldım. -Evet almaz olaydım - 3D manyaklığı daha fragramanlarda başladı. Fragmanlardaki gerginlikten sonra iyice gerilmeye başlamışken, nasibimi filmin ilk sahnelerinde aldım. Maden’den çıkan katil zanlısı “Kazmalı herif“, arabayla kaçmaya çalışan 2′si genç kız olan 3 kişinin içinde bulunduğu jip’e kazmayı fırlatmasıyla, aşşağıdaki resimde gördüğünüz sol köşedeki kızın aldığı pozisyonun aynısını, ben oturduduğum koltukta aldım . “Bu böyle devam edecek mi ya!” diye serzenirken, beterin beterinin beterinin bile beteri olduğunu anladım. O yüzden film’i olurda izlerseniz 2D izleyin, “Yok kaşınıyorum” diyorsanız dikkat etmeniz gereken yerler;

* Motel‘de sevişen çift’i öldürmeye çalışan “Kazmalı herif“e silah fırlatılan sahne, sanki kadını ben öldürmeye çalışıyorum , silahı bana fırlatıyo -Mermi değil, silah-
** Arabayla giderken arabanın kontrolünü kaybedip soldaki devrilmiş ağaca hem aracın hemde benim göbeğimden giren sahne,
*** Filmin sonlarına doğru maden’de kadının “Kazmalı herif” e mermi sıkması sonucu, mermi “Kazmalı herif”i mi beni mi öldürdü bilemediğim sahne:)

Örnekleri bilerek ve isteyerek çoğaltmıyorum, gözümün önüne 3D, 3D geliyorlar , bundan sonra daha da 3D film’e gitme. Örneklendirme teşkil etmesi amacıyla isterseniz film’in sitesine burdan girebilirsiniz ama dikkatli olun!

Geçen gün Kişisel Tecrübeler ile ilgili açıklamamı, akabinde ve detayında ilk Kişisel Tecrübe‘mi beğeninize sunmuştum. O gün gerçekleşen bir Kişisel Tecrübe‘m daha vardı. Biraz erteledim ama yine de yazmayı uygun buluyorum -Blog benim blog’um kardeşim -.

Hani şu son yüzyıl da Kadın-Erkek arasında, pardon Erkek-Kadın arasında bir “Eşitlik” kavramı türedi ve oldukça da tutuldu, bayanlar işlerine geldiği takdirde “Eşitlik” kavramını öne sürebiliyorlar. Cem YILMAZ‘ın bu konuda gerçekten çok mantıklı bir tez’i mevcut. Aynen aktarıyorum. Cümleler Cem YILMAZ‘a aittir, bana çemkirmeyiniz

Gayet mantıklı bir tez, Cem YILMAZ‘ın Stand-up‘ları bir yana gözlemleri gerçekten mükemmel, benim Kişisel Tecrübe‘me gelecek olursak;

Kişisel Tecrübe #2 | Eşitlik

Çoğu insan toplu taşıma araçlarına biniyordur muhtemelen, toplu taşıma araçlarında neredeyse her defasında yaşanan ve basit olduğu için algılanabilitesi gerçekten güç olan bir olay, “Yer verme” soyutsalı. Bir erkek toplu taşıma araçları’nda oturuyor durumda iken, kendi yaş sınırları içerisinde bir bayan ayakta iken soyutsal olarak kendisine “Yer verme” isteği ortaya çıkıyor. Burada ortaya çıkan tez “Eşitlik” kavramı içerisinde toplu taşıma araçlarında bir bayan’a yer vermek “Eşitlik” kuramını bozmuyor mu ?

Çözüm

Aslında düz mantık ve algoritma sisteminden yola çıkarsak fazla ayrıntıya girmeden bu Kişisel Tecrübe‘min çözümü “Centilmenlik” olarak ortaya çıkıyor. Yine de bayanlar da Centilmenlik söz konusu oluyor mu orası da ayrı bir muamma

Tüm islam aleminin Miraç Kandili hayırlara vesile olması dileğiyle, herkes’in Miraç Kandili mübarek olsun!

Bu aralar mantık erbabı‘lığıyla ilgili çok fazla içli dışlı olmaya başladım. Bilgisayar programlamacı‘lığının vermiş olduğu özgüven ve mantıksal dolaşım sisteminin beyin’e vermiş olduğu bölgesel hasar, çevre de olup biten bütün kuramsal olayların If – then – else kod bloğuyla yorumlayabilme hissiyatını veriyor -What a logical sentence, ehe -. Bu yüzden farkına vardığım kişisel farkındalık olaylarını bir şekilde paylaşım içerisinde bulunarak çevremdeki insanları da bilinçlendirme, bilgilendirme ve bilimum mantıksal veri tüketimini üst düzeye çıkarmayı amaçlıyorum.

Dün -17.07.2009- “yaz sezonu’nda boş boş evde oturacağıma çalışayım ya” felsefesini kendimle özleştirerek Cuma namazı‘ndan sonra Beylikdüzü‘nü komple dolaştım. Amacım tabii ki iş aramak oldu fakat dişe dokunur birşey bulmadığımı itiraf etmeliyim… Kendi nitelik ve vasf’ım üzerine bir pozisyon aradığımdan, bulmak da aramak kadar zordu.

Yorgun ve bitâp, yürüyüş halinde eve dönerken nereden aklıma geldiyse yolda “Hafıza Teknikleri” kursundan aklımda kalan “Beynin sol lob’u sağ uzuvları, sağ lob’u sol uzuvları kontrol eder” cümlesini kendi içimde çözümlemeye çalışıyordum. İlk kişisel tecrübem de işte burada ortaya çıktı. Hani internet’te dolaşan “Bunları biliyor musunuz ” kategorisinde sınıflandırılan bir cümle var “Dilinizi dirseğinize değdirmek imkansızdır” diye, zaten bu cümleyi okuyan insanların istisnasız %100′ü bu teoriyi deneyip hezimete uğradıktan sonra çevresinde kendisini izleyen var mı diye çaktırmadan bakıyorlar. Buna benzer bir teoride benden çıktı. Şöyle ki;

Kişisel Tecrübe #1 | Çapraz bağlar

Yolda yürürken neden sol adımımızı attığımız da sağ kolumuz, sağ adımımızı attığımız da da beraberinde sol kolumuz ileri gidiyor. Birbirleriye senkronize olarak ve çapraz bağ ile çalışma prensipleri acaba nedir ?

Çözüm

Bu tecrübeyi yolda denerken biraz “Tez çürütme” ile biraz da “Beyin fırtınası” nı karıştırarak, sağ adımımı atarken sağ kolumu da ileri atmayı denedim, gerçekten olmuyor. Tuhaf bir durum ve çözülebilitesi muamma sanırım